سرفصل های کتاب و متن کتاب به صورت آنلاین:

این ویدئو کلیپ از سایت اسرائیلی ها برداشته شده است که هدف آن توجیه جنایات خود در حق مردم غزه است . این کلیپ را ببینید تا ضعف اسرائیل در مقابل حماس را حس کنید

سازمان ملل و ارائه تصویری از وضعیت شاخص‌های توسعه‌ای كشور‌، زمینه مناسبی برای تحلیل و بررسی این گزارش فراهم نمود. این گزارش از حیث محتوا و آمار ارائه‌شده كه نشان‌دهنده شكاف عمیق كشورهای فقیر و غنی است، بسیار قابل تامل است.
كشور‌های شرق و جنوب شرقی آسیا از سال ۱۹۹۰ به این سو پیشرفت زیادی كرده‌اند، در حالی كه كشورهای جنوب صحرای آفریقا كاملا‌ از توسعه بازمانده‌اند و كشورهای اروپای مركزی و شرقی و كشور‌های استقلا‌ل‌یافته شوروی سابق نیز توانسته‌اند عقب‌ماندگی‌های نیمه نخست دهه ۹۰ خود را پشت سر بگذارند، با این حال شكاف میان كشو‌رهای ثروتمند و فقیر و كشورهای فرودست و فرادست با آهنگ ناملا‌یم و شیب تندی، در حال تعمیق است. ‌
بر اساس گزارش مذكور، <سالا‌نه یك میلیون و ۸۰۰ هزار كودك در سراسر جهان قربانی عدم دسترسی به آب آشامیدنی سالم می‌شوند>، <وضعیت بهداشتی آب آشامیدنی جهان، نسبت به سال‌های پیش هیچ بهبودی نیافته است>، <بیش از ۲ میلیارد و ۶۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان از دسترسی به شبكه بهداشتی و یك میلیارد و یك میلیون نفر از دسترسی به آب آشامیدنی سالم محرومند>، <تقریبا نیمی از انسان‌ها در كشور‌های كم توسعه و در حال توسعه، با بیماری‌هایی دست به گریبان هستند كه ناشی از آلودگی آب است.>
آب یكی از پارامتر‌های مهم و حیاتی در توسعه كشور‌ها است و اهمیت آن به حدی است كه می‌تواند منشاء خشونت و جنگ در بسیاری از مناطق باشد. دسترسی به آب سالم یكی از شاخص‌های مهم نمایانگر شكاف میان كشور‌های پیشرفته و عقب‌مانده است. در حال حاضر حدود یك‌پنجم جمعیت جهان به آب دسترسی دائمی ندارند و روزانه پنج هزار كودك به همین دلیل جان خود را از دست می‌دهند. این گزارش به وضوح شكاف تكان‌دهنده كشور‌های فقیر و غنی را حتی در بدیهی‌ترین نیاز انسانی‌شان نشان می‌دهد. كشور‌های آفریقایی به لحاظ سطح زندگی و رشد همچنان در آخر فهرست شاخص توسعه انسانی قرار دارند.
مردم نیجریه در غرب آفریقا سخت‌ترین شرایط زندگی را تجربه می‌كنند، به طوری كه مردم سوئد ۴۰ برابر از آنها ثروتمندترند و از لحاظ عمر نیز، متوسط عمر مردم نیجریه نصف مردم نروژ است و لذا به دلیل آمار معنادار این گزارش است كه در آن تصریح می‌شود: <كشور‌های پیشرفته باید تحت رهبری كشور‌های گروه هشت (هشت كشور صنعتی) برنامه‌ای بین‌المللی در زمینه حل مشكلا‌ت كشور‌های فقیر خصوصا در زمینه آب و بهداشت آب تدوین كنند>؛مسوولیتی كه هیچگاه بدان عمل نگردید و موجب شد نابرابری و فاصله بین كشور‌های ثروتمند و فقیر به جهت سیاست‌های جاه‌طلبانه و سلطه‌جویانه بورژوازی روز به روز افزایش یابد و با سرعت فزاینده‌ای به تعداد كشور‌های فقیر حاشیه‌ای افزوده شود.
در حال حاضر یك‌سوم از مردم جهان از داشتن برق محروم بوده و ۲ میلیارد انسان به داروهای ضروری ارزان‌قیمت نظیر پنی‌سیلین- كه اغلب آنها در دهه‌های قبل ساخته و به بازار عرضه شده‌اند- دسترسی ندارند و نیمی از كودكان یكساله در آفریقا در برابر دیفتری، كزاز، سیاه‌سرفه، فلج اطفال و سرخك واكسینه نشده‌اند. مطابق با گزارش‌سال ۲۰۰۷ سازمان غیردولتی ‌DWHH آلمان با عنوان <نمایه گرسنگی جهانی>، <بیش از ۸۵۰ میلیون نفر در سراسر جهان از گرسنگی رنج می‌برند و بیشترین تعداد این گرسنگان در زیر صحرای آفریقا و آسیای جنوبی زندگی می‌كنند و كشور‌های اریتره، كنگو و بروندی در بدترین موقعیت قرار دارند> و <از هر هفت نفر در جهان یك نفر گرسنه به بستر می‌رود.>
سمیرا امین در مقاله <امپریالیسم و جهانی شدن ۲۰۰۳> عنوان نمود <نسبت نابرابری جهانی در سال ۱۸۰۰ میلا‌دی ۲ به یك بوده است در حالی كه هم‌اكنون نسبت نابرابری ۶۰ به یك است.> این مطالعات و آمارها موید این است كه علیرغم همه شعارها، بیانیه‌ها و كنفرانس‌های بین‌المللی در خصوص كمك به توسعه كشورهای محروم، هرچه شتاب جهان صنعتی در توسعه بیشتر می‌شود، كشورهای توسعه‌نیافته نیز با شتاب بیشتری از ریل توسعه و پیشرفت خارج می‌شوند و از ایفای نقش جهانی بازمی‌مانند و شرایط به قدری مصیبت‌بار می‌گردد كه بسیاری از كشورها حتی در تامین حداقل‌های بقای شهروندان خود عاجز می‌مانند. با روند كنونی قطعا نمی‌توان به چشم‌انداز توسعه كشورهای فقیر و كاهش فقر و محرومیت آنها و تحقق اهداف غذایی سازمان ملل برای به نصف رساندن شمار گرسنگان جهان تا سال ۲۰۱۵ امیدوار بود. عدم توسعه و پیشرفت كشورهای ضعیف و گسترش روزافزون فقر و محرومیت مساله‌ای است كه علا‌وه بر تیره نمودن چهره دنیا موجب افزایش مخاطرات اقتصادی، امنیتی و اجتماعی در سطح جهان و خصوصا در سطح كشورهای توسعه‌یافته و نظام سرمایه‌داری خواهد شد. در شرایط كنونی استراتژی برقراری عدالت و كمك به توسعه و شكوفایی كشورهای محذوف اجتناب‌ناپذیر و یك نیاز فوری و استراتژیك می‌باشد. این استراتژی موجب تقویت امید به زندگی، حس همزیستی مسالمت‌آمیز، صلح و نهایتا كاهش خشونت و تروریسم خواهد شد، خشونت‌هایی كه در واكنش به تحقیرها و استعمار كشورهای پیرامونی در سایه سیاست‌های نئومحافظه‌كارانه متروپل صورت‌بندی شده‌اند. عده‌ای در تحلیل تروریسم معتقدند ورشكستگی‌ها، ركودها، بحران‌های مالی و اقتصادی و بیكاری‌هایی كه به واسطه ادغام غول‌های بزرگ صنعتی و تشكیل شركت‌های بزرگ چند ملیتی و... به‌وجود آمد موجب شد نیروهای بیكار و سرگردان جذب تروریسم شوند.
استیگلیتز اقتصاددان مشهور آمریكایی و رئیس سابق بانك جهانی معتقد است: <با افراط‌گرایی‌هایی كه سرمایه‌داری در كشورهای پیرامونی انجام داد، اقتصاد را در متروپل هم به خطر انداخت.>
نتیجتا، امروز مهم‌ترین مساله برای كشورهای فقیر و نهادهای مسوول بین‌المللی باید گشودن راهی كوتاه در میان بیراهه‌های پرفراز و فرود، برای رسیدن به توسعه حقیقی و انسانی باشد. كشورهای ضعیف باید تمام توان خود را به كار گیرند تا فاصله خود را با توسعه و پیشرفت دنیای مدرن كمتر سازند تا از گردونه ترقی و تاریخ خارج نشوند. نظام ناعادلا‌نه بین‌الملل باید در عمل حق حیات را برای تمام بشریت به رسمیت بشناسد و به مسوولیت‌های خود عمل نماید. حق برخورداری از نیازهای اولیه حیات اعم از غذا، آب سالم و دارو و درمان، كف مطالبات انسانی و حقوق بشری است و به دلیل اهمیت آن، باید به طور رسمی مانند سایر حقوق و آزادی‌های انسانی به عنوان حقوق بشر در منشور سازمان ملل گنجانده شود و به عنوان یك شاخص مهم سنجش و ارزیابی میزان اعتقاد و پایبندی كشورهای بزرگ به رعایت حقوق بشر در نظر گرفته شود

منبع:روزنامه اعتماد ملی