به گزارش خبرگزاري آسوشيتدپرس از "ليدز" در ايالت ماساچوست، ماجراي نظامياني كه پس از بازگشت از جنگ موفق به پيوستن به اجتماع نميشوند و بيخانماني انتظار آنها را ميكشد، داستان جديدي در آمريكا نيست و در حال حاضر نيز اين ماجرا براي نسلي جديد در حال تكرار است.
در هفتمين سال جنگ تحت رهبري آمريكا در افغانستان و در اواخر پنجمين سال جنگ عراق، به غير از آلام و مصائبي كه ملتهاي اين دو كشور به خاطر سياستهاي جنگطلبانهي دولتمردان واشنگتن با آن مواجه شدهاند، گروهي جديد متشكل از كهنهسربازان آمريكايي بيخانمان نيز در آمريكا در حال شكلگيري است.
اين در حالي است كه ظهور چنين پديدهاي در بطن اجتماع آمريكا پرسشهايي را در زمينه دلايل و علل آن به ذهن متبادر ميسازد.
دولتمردان آمريكايي از مدتها قبل در راستاي مطامع سياسي خود، مردان و اندكي بعد زنان اين كشور را به جنگ گسيل داشتهاند، نظامياني كه جراحتهاي جسمي و روحي و نيز بيخانماني را به عنوان دستاورد ميادين نبرد با خود به همراه ميآورند.
جنگ ويتنام مهمترين و شايد دردناكترين نمونه است كه در پايان آن، دهها هزار كهنهسرباز خسته از جنگ از سوي همميهنان آمريكايي خود مطرود و يا به فراموشي سپرده شدند. اما اين داستان در حال تكرار است.
در زمان حاضر، حدود يكهزار و ۵۰۰سرباز آمريكايي بيخانمان كه از ميادين جنگ در عراق و افغانستان بازگشتهاند، توسط مقامات دولتي شناسايي شدهاند.
اما با توجه به تداوم هر دو جنگ ياد شده و در حالي كه هزاران نظامي آمريكايي با ناراحتيهاي روحي - رواني دست و پنجه نرم ميكنند، گروههاي حامي نظاميان بيخانمان از عباراتي چون "سونامي" براي توصيف وضعيت احتمالي اين گروه از سربازان در سالهاي آينده استفاده ميكنند.
