در سال 1990 در دانشگاه سوربن تدريس مي كردم.روزي در آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي ، سوالي مطرح كرد: استاد،شما كه از جهان سوم مي آييد،جهان سوم كجاست ؟؟ فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود.من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم.به آن دانشجو گفتم: جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند،خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد. پروفسور محمد حسين

شورای امنیت سازمان ملل متحد شب‌‌ گذشته با تصویب قطعنامه‌ای درباره بحران اخیر در خاورمیانه ضمن ابراز نگرانی از ادامه خصومت‌ها در لبنان خواستار توقف درگیری نظامی بین رژیم صهیونیستی و حزب الله لبنان شد.
  
  
به گزارش فارس، متن كامل قطعنامه 1701 مذكور كه شامل پاراگراف‌های مقدماتی (PP) و پارگراف‌های عملی (OP) است به شرح زیر است:

شورای امنیت سازمان ملل،

PP1) با یادآوری همه قطعنامه‌های قبلی درباره لبنان بخصوص قطعنامه 425 (1978)، 426 (1978)، 520 (1982)، 1559 (2004)، 1655 (2006)، 1680 (2006) و 1697 (2006) و 1697 (2006) بعلاوه همه بیانیه‌های ریاست شورا درباره اوضاع لبنان بخصوص بیانیه 18 ژوئن 2000،‌ 19 اكتبر 2004، 4 مه 2005، 23 ژانویه 2006 و 30 ژوئیه 2006.
PP2) با ابراز نهایت نگرانی از ادامه خصومت‌های فزاینده در لبنان و اسرائیل از زمان حمله حزب‌الله در 12 ژوئیه 2006 كه تاكنون به مرگ صدها نفر و زخمی شدن دو طرف، وارد آمدن خسارات فراوان به زیرساخت‌های مدنی شده و صدها هزار نفر را بی‌خانمان كرده است،
PP3) بر ضرورت خاتمه خشونت‌ها تاكید می‌كند اما در عین حال بر ضرورت رسیدگی فوری به عواملی كه به بحران اخیر منجر شد از جمله آزادی بدون قیدوشرط سربازان ربوده شده اسرائیلی تصریح می‌كند.
PP4) با در نظر گرفتن حساسیت موضوع زندانیان و ترغیب تلاش‌ها در حل‌و فصل فوری موضوع زندانیان لبنانی در اسرائیل،
PP5) از تلاش‌های نخست‌وزیر لبنان و تعهد دولت این كشور در طرح هفت‌ موردی برای تعمیم حاكمیت خود بر همه تمامیت ارضی این كشور از طریق نیروهای مسلح مشروع به گونه‌ای كه دیگر هیچگونه سلاحی بدون موافقت دولت لبنان وجود نداشته باشد و كسی جز دولت دارای لبنان دارای حاكمیت نباشد، استقبال می‌شود و همچنین از تعهد این دولت به نیروهای سازمان ملل و با در نظر داشتن درخواست این دولت در این طرح برای خروج فوری نیروهای اسرائیلی از جنوب لبنان،
PP6) شورا مصمم است كه خروج این نیروها در اسرع وقت انجام شود
PP7) با در نظر گرفتن نكات پیشنهاد شده در طرح هفت‌گانه در ارتباط با مزارع شبعا
PP8) از تصمیم یكپارچه و واحد دولت لبنان در 7 اوت 2006 برای استقرار نیروهای مسلح لبنان به تعداد 15 هزار نفر در جنوب لین كشور همزمان با خروج نیروهای اسرائیلی به پشت خط آبی استقبال می‌كند و از UNIFIL(یونیفیل) درخواست می‌شود كه نیروهای بیشتری برای كمك اعزام دارد، به منظور تسهیل ورود نیروهای مسلح لبنان به منطقه و تاكید بر نیت آن برای تقویت نیروهای مسلح لبنان با استفاده از امكانات مورد نیاز برای انجام وظایف محوله،
PP9) با آگاهی از مسئولیت‌های آن برای كمك به دستیابی به آتش‌بس دائم و راهكار بلندمدت برای این مناقشه،
PP10) با تایید این امر كه اوضاع لبنان برای صلح و امنیت بین‌المللی یك تهدید محسوب می‌شود.

OP1) خواستار توقف كامل خشونت‌ها و بخصوص توقف فوری همه حملات از سوی حزب‌الله و توقف فوری همه عملیات نظامی توسط اسرائیل می‌شود.
OP2) با استناد به توقف كامل خشونت‌ها، همانگونه كه در پاراگراف 11 درج شده است از دولت لبنان و یونیفیل می‌خواهد كه نیروهای خود را در كنار هم در تمام مناطق جنوب مستقر كنند و از دولت اسرائیل می‌خواهد كه همزمان با آغاز استقرار این نیروها،‌ نیروهای خود را به موازات آن از جنوب لبنان خارج كند.
OP3) بر اهمیت تعمیم كنترل دولت لبنان بر خاك این كشور بر اساس مفاد قطعنامه 1559 و 1680 و مفاد توافق طائف تاكید می‌كند تا این دولت كنترل كامل بر تمامیت ارضی را به گونه‌ای در دست گیرد به طوری كه هیچ سلاحی بدون موافقت دولت لبنان وجود نداشته باشد و هیچ قدرتی غیر از دولت لبنان حاكمیت نداشته باشد.
OP4) بر حمایت قاطع خود بر رعایت خط آبی مجدداً تاكید می‌كند.
OP5) همچنین بر حمایت قاطع خود همانگونه كه در همه قطعنامه‌های مرتبط پیشین تاكید شده، تصریح می‌كند تا یكپارچگی، حاكمیت و استقلال سیاسی لبنان در حدود مرزهای به رسمیت شناخته شده بین‌‌المللی آن رعایت شود همانگونه كه در 23 مارس 1949 در توافق جامع مرزی اسرائیل و لبنان آمده است.
OP6) از جامعه بین‌الملل می‌خواهد اقدام فوری را برای تعمیم كمك‌های مالی و انساندوستانه خود به مردم لبنان از جمله از طریق تسهیل بازگشت امن افراد بی‌خانمان تحت اختیار دولت لبنان انجام دهد. خواستار بازگشایی فرودگاه‌ها، بنادر مطابق با مفاد پاراگراف 14 و 15 می‌شود و همچنین از جامعه بین‌الملل می‌خواهد كمك‌های بیشتری در آینده برای مشاركت در توسعه و بازسازی لبنان داشته باشد.
OP7) تایید می‌كند كه همه طرف‌ها مسئول تضمین این امر هستند كه هیچ اقدامی بر خلاف پاراگراف 1 صورت نگیرد كه ممكن است تاثیر منفی بر حل بلند مدت، دستیابی به امور انساندوستانه به مردم از جمله عبور امن كاروان‌های حامل كمك‌های انساندوستانه و یا بازگشت امن و داوطلبانه افراد بی‌خانمان داشته باشد و از همه طرف‌ها می‌خواهد كه به این مسئولیت‌ها تمكین كرده و با شورای امنیت همكاری كنند.
OP8) از اسرائیل و لبنان می‌خواهد از آتش‌بس فوری و راه حل بلند مدت بر اساس مبانی و عناصر زیر حمایت كنند:
- رعایت كامل خط آبی از سوی دو طرف
- اجرای ترتیبات امنیتی برای جلوگیری از سرگیری خصومت‌ها از جمله تشكیل منطقه عاری از پرسنل نظامی،‌ دارایی‌ها و تسلیحات غیر از آن چه كه در اختیار دولت لبنان است میان خط آبی و رودخانه لیتانی و استقرار نیروهای یونیفیل همانگونه كه در پاراگراف 11 مجوز آن صادر شده است.
- اجرای كامل مفاد و شروط مرتبط با توافق طائف و قطعنامه 1559 (2004) و 1680 (2006) كه در آن خلع سلاح همه گروه‌های مسلح را در لبنان ملزم كرده است به گونه‌ای كه پیرو تصمیمات كابینه لبنان در 27 ژوئیه 2006 هیچ سلاح و حاكمیتی در لبنان به جز سلاح و حاكمیت دولت لبنان وجود نداشته باشد.
- هیچ نیروی خارجی در لبنان بدون موافقت دولت این كشور حضور نداشته باشد
- هیچ خرید و فروش تسلیحاتی و مواد مرتبط به لبنان بجز مواردی كه با مجوز دولت باشد، در كار نباشد.
- همه نقشه‌های باقیمانده از زمین‌های مین‌كار گذاشته شده در لبنان كه در اختیار اسرائیل است در اختیار سازمان ملل قرار گیرد.
OP9) از دبیر كل سازمان ملل دعوت به عمل می‌آید كه از تلاش‌ها برای تضمین هر چه زودتر توافق‌های اصولی احتمالی از سوی دولت لبنان و دولت اسرائیل بر اساس مبانی و عناصر راه حل بلندمدتی كه در پاراگراف 8 درج شده است، حمایت كند و اعلام دارد كه بطور فعالی در كار مشاركت داشته باشد.
OP10) از دبیر كل سازمان ملل می‌خواهد كه رایزینی‌های لازم را با بازیگران بین‌‌المللی مرتبط و احزاب مربوطه انجام داده و پیشنهادهایی برای اجرای مفاد مرتبط در توافق طائف، قطعنامه 1559و 1680 از جمله خلع سلاح ارایه كرده و جزئیات مربوط به مرزهای بین‌المللی لبنان بخصوص مناطقی كه در آن مناقشات مرزی و ابهام وجود دارد از جمله رسیدگی به مسئله مزارع شبعا را ارایه كرده و این پیشنهادها را ظرف 30 روز به شورای امنیت ارایه كند.
OP11) به منظور تامین و تقویت نیروها از نظر تعداد، تجهیزات و اختیارات و دامنه عملیات تصمیم گرفته شد كه مجوز لازم برای افزایش تعداد نیروها برای تقویت یونیفیل به تعداد 15 هزار نیرو صادر شود و این نیروها می‌توانند علاوه بر اختیاراتی كه به آنها در قطعنامه‌های 425 و 426 در سال 1978 داده شده است اقدامات زیر را نیز انجام دهند.
a) بر توقف خصومت‌ها نظارت كنند
b) در كنار نیروهای مسلح لبنان همزمان با استقرار آنها در سراسر جنوب لبنان از جمله خط آبی قرار گیرند و آنها را همراهی كنند و همزمان با آن اسرائیل نیروهای مسلحش را از لبنان همانگونه كه در پاراگراف 2 آمده است، خارج كند.
c) فعالیت‌های خود را در ارتباط با پاراگراف 11b با دولت لبنان و دولت اسرائیل هماهنگ كنند
d) كمك‌های خود را در دسترسی امور انساندوستانه به مردم غیرنظامی تعمیم داده و به بازگشت داوطلبانه و امن بی‌خانمانان كمك كند
e) به نیروهای مسلح لبنان كمك كند تا اقدامات لازم را برای تدوین ایجاد منطقه‌ای كه در پاراگراف 8 به آن اشاره شده انجام دهد
f) به دولت لبنان به تقاضای این دولت كمك كند تا پاراگراف 14 به مرحله اجرا درآید

OP12) اقدام در جهت حمایت از درخواست دولت لبنان به منظور استقرار نیروهای بین‌المللی برای كمك به جاری شدن حاكمیت آن به همه خاك این كشور صورت گیرد و به یونیفیل مجوز داده می‌شود كه همه اقدامات لازم را در منطقه برای استقرار نیروهایش براساس اختیارات آن انجام دهد تا از مناطق عملیاتی آن برای انجام فعالیت‌های خصمانه به هیچ وجه استفاده نشود و در برابر تلاش‌هایی كه با استفاده از زور به منظور جلوگیری از اجرای وظایف آن مطرح می‌‌شود ایستادگی كند و از كاركنان سازمان ملل، تاسیسات، تجهیزات و بناهای وابسته به این نهاد حفاظت كرده و امنیت و آزادی عمل كاركنان،‌ امدادرسانان را بدون غرض‌ورزی علیه مسئولیت‌های دولت لبنان فراهم آورد و از غیرنظامیانی كه مورد تهدیدهای فوری و خشونت فیزیكی قرار دارند، حمایت كند.
OP13) از دبیر كل سازمان ملل می‌خواهد كه فوراً تدابیر لازم را برای تضمین این امر به كار گیرد كه یونیفیل بتواند عملكردی را به انجام رساند كه در این قطعنامه خواسته شده است و از كشورهای عضو می‌خواهد كه مشاركت لازم را با یونیفیل داشته باشند و به درخواست‌های كمكی كه از سوی نیروهای آن ارایه می‌شود بطور مثبت پاسخ گویند. شورای امنیت تشكر عمیق خود را از همه كسانی كه در گذشته در یونیفیل مشاركت داشته‌اند، اعلام می‌دارد
OP14) از دولت لبنان می‌خواهد كه امنیت مرزهایش و دیگر مبادی ورودی را تامین كند تا از ورود اسلحه و دیگر وسایل مرتبط بدون موافقت دولت جلوگیری به عمل آید و از یونیفیل می‌خواهد كه بر اساس پارگراف 11 به دولت لبنان با توجه به درخواست آن كمك كند.
OP15) گذشته از این تصمیم گرفته شد همه كشورها باید تدابیر لازم را برای جلوگیری از استفاده از اتباع،‌ خاك و یا كشتی‌ها و هواپیماهای دارای پرچم این كشورها در امور زیر انجام دهند:
a) جلوگیری از خرید و فروش هر گونه سلاح و مواد مربوطه از هر نوع توسط هر فرد و یا اشخاص از جمله خرید تسلیحات و مهمات، خودروها و تجهیزات نظامی، تجهیزات شبه‌نظامی، قطعات یدكی وسایل ذكر شده صرفه‌نظر از این كه از خاك آنها انجام شده باشد یا خیر.
b) جلوگیری از صدور مجوز مربوط به آموزش و كمك فنی مربوط به ساخت، نگهداری و استفاده از مواردی كه در بند بالا از آن نام برده شده است به هر فرد و اشخاصی در لبنان، بجز آن دسته از محدودیت‌هایی كه بر تسلیحات و مواد مرتبط، آموزش‌ها و كمك‌هایی اعمال نمی‌شود كه مجوز آن باید از سوی دولت لبنان و یا از سوی یونیفیل و بر اساس پاراگراف 11 صادر شده باشد.

OP16) تصمیم گرفته شد كه اختیارات یونیفیل تا 31 اولت 2007 تمدید شود و اعلام می‌شود كه در نظر است در قطعنامه‌ای ثانوی، جزئیات اختیارات و اقداماتی كه برای اجرای آتش‌بس دایمی و راه‌حل پایدار لازم است، اعلام شود.
OP17) از دبیر كل سازمان ملل می‌خواهد به شورای امنیت در ظرف یك هفته درباره اجرای این قطعنامه گزارش دهد.
OP18) بر اهمیت و ضرورت دستیابی به یك صلح عادلانه، جامع و پایدار در خاورمیانه بر اساس قطعنامه‌های مرتبط از جمله قطعنامه‌های 242(1976) در 22 نوامبر 1967 و 338 (1973) در 22 اكتبر 1973 تاكید می‌كند.
OP19) تصمیم گرفته شد كه حضور فعال درباره این مسئله ادامه یابد.
 

برخورد مستقیم با یك اندیشه و تلاش برای نابود كردن آن از طریق مواجهه مستقیم و آشكار، مخصوصاً زمانی كه این اندیشه قوام و بنیان محكمی داشته باشد هیچ وقت با موفقیت همراه نیست. 
معمولاً حرفه‌ای‌ها در این موارد از مكانیزم كارا و توانمندی استفاده می‌كنند: «تحریف».

این تحریف حداقل دو شكل كلی می‌تواند داشته باشد:

ـ برداشت‌هایی انحرافی از آن یا به بیانی دیگر پیچاندن آن در تفسیر به‌رای‌های عجیب از یك بیان صریح و به قول معروف پشتك‌های فلسفی و وارونه جلوه دادن آن با پیچیدن در مثال‌ها و استدلال‌های بی‌ربط.
ـ تاكید بر روایت داستانی و تبدیل صاحبان این اندیشه به شخصیت‌های تراژیك یا حماسی و یا... و مخفی كردن اندیشه در پس داستان و به فراموشی سپردن آن.

چندی پیش «محمدعلی ابطحی» ـ‌ معاون رئیس جمهور سابق ـ در وبلاگ خودش مطلبی نوشته بود تحت عنوان «چمران، چه‌گوارای عارف». تلاش ابطحی در آن متن، استفاده از هر دو روش بالا بود. كافی است شما كمی با ادبیات آخوندی او هم آشنا باشید تا راحت‌تر بفهمید نخوت و غروری که از آن نوشته می‌بارد.
طبیعی است، آدم تحصیلكرده در معتبرترین دانشگاه‌های دنیا احتمالاً دانشمند بزرگی باشد، اما اینكه فلانی آدم بزرگی بود چون در آمریكا تحصیل كرده، تلاشی است در پوستین وارونه پوشاندن به الگوها.
تلاش برای استفاده از روایت داستانی ماجرا در همه متن موج می‌زند. ابطحی در پناه توجیه گزیده‌گویی، چرایی كارهای چمران را خط می‌زند، آنجا هم که به چرایی کارش اشاره می‌کند محملی است برای تحریف جدی در منش چمران.
راستی چرا یك تحصیلكرده در معتبرترین دانشگاه‌های جهان و با بالاترین مدارج علمی و درآستانه بالاترین افتخارات و امكانات به همه چیز پشت پا می‌زند. تلاش برای سرپوش گذاشتن بر این چرایی، تصویر صاحب عمل را چگونه در ذهن آدمی شكل می‌دهد. این کار بدون درنظر گرفتن نگاه و فلسفه چمران کاری عبث می‌نماید که صاحب عمل هم نباید آدم توانمندی باشد.
شاید ابطحی چون در خانواده‌ای بزرگ شده كه ـ به زعم بسیاری ـ عرفان، «دكان» بوده، عارف بودن چمران را به‌سان یك «شغل» می‌بیند كه در كنار شغل دیگر چمران كه از دید او «چریكی» است همدیگر را بالانس می‌كنند و می‌شود چریک آرام. عجب ترکیب پر از تضادی.
چمران عقده ماجراجویی داشت كه عشق استمرار جنگ‌های چریكی باشد؟ اصرار بیش از حد بر كاربرد چریك چیست؟ چند درصد از فعالیت‌های چمران چریکی بود در لبنان؟ سرپرستی خانواده‌های بی‌سرپرست؟ راه‌اندازی مجتمع فنی؟ روشنگری‌ها و سخنرانی‌های آتشین.
چرا می‌ترسد بگوید چمران چرا به لبنان رفته بود؟ چمران مگر به خاطر «صدر» به لبنان رفته بود كه حالا با گم شدن آن پیر فرزانه مثل پاندول وسط هوا معلق بماند و فكر كند حالا باید از كدام تابعیت استفاده كند.
چه چیز باعث می‌شود كه حتی یك بار هم به چرایی كارهای چمران پرداخته نشود جز همان روایت داستان‌گونه و البته به اضافه ادبیات آخوندی!
چرا چمران به لبنان رفت؟ چرا در كنار صدر قرار گرفت؟ چرا به ایران آمد؟ چرا جنگ چریكی؟ چرا كار علمی در آن عالی‌ترین سطح را رها كرد؟ در لبنان چمران چریك بود فقط؟
آیا چمران فكر می‌كرد در جنگ تمام عیار یك كشور علیه یك كشور با جنگ چریكی می‌توان پاسخ گفت، یا انتخاب تاکتیک موقت بود به دلایلی كه ابطحی از گفتن آن طفره می‌رود.
ابطحی از آن قماش است كه تلاش می‌كند از هر نمدی كلاهی برای خود ببافد. این رویه سیاست‌بازان است كه در همه جناح‌ها هستند.
تلاش برای مویدی بر رفتار خود قراردادن عملكرد دیگران حتی اگر به صورت آشكار در تضاد با وی و اهدافش باشد.
چمران افتخارات علمی در آن سطح را رها كرد چون نتایج افتخاراتش به استیلای بیشتر ظالمان می‌انجامید، فلسفه‌ای که ابطحی اعتقادی به آن ندارد. ترجیح داد به جای خدمت به سلطان به خلق خدا خدمت كند. چمران مومن بود به خدا و دین خدا و مومن در هیچ قالبی نمی‌گنجد. هر روز به اقتضای وظیفه ای که بردوش خود احساس می‏کند  نقشی به عهده می‏گیرد ولی هیچ کدام از این نقش‌ها‌ او نیستند. او آرمانی است که در پرتو آن وظایفش تعربف می‌شود.
تلاش برای مخفی كردن نگاه «وظیفه‌محور» و تبدیل چمران به یك آدمی كه علایقی «ماجراجویانه» دارد و عشق «چریك بازی»، باعث می‌شود بازخواست مخاطب از او  از بین ‌برود که «پس تو چی برای عرضه داری؟». خوب چمران علاقه به كار چریكی داشته، من هم ترجیح «كار سیاسی» داشتم. برای اینکه مطمئن شوید مثل هم هستیم هردومان با جریان‌های غیر تندرو همراه هستیم. 
شما هم دیگر نپرس جریان تندرو یعنی چی و غیرتندرو یعنی چه. همه چیزمان هم در همان غیر تندرو مشخص است. یک هدف، یک روش و.... اما یک تفاوت هم داریم، او همه استعدادش را با كشته شدن در یك جنگ از بین برد و من ماندم برای خدمت به خلق خدا. در آخر هم یک تقدیر می‌کنم که کسی فکر نکند مشکلی با آدم‌های بزرگ دارم.

اگر اشتباه نکنم «قابل تقدیر» وقتی به کار برده می‌شود که کسی خدمتی می‌خواهد بکند اما نمی‌تواند یا حتی کمی خرابی هم به بار می‌آورد این جور مواقع می‌گویند به هرحال زحمتش قابل تقدیر است. یک نوع لطف در آن مستتر است. این آن غرور و نگاه از بالا به پایینی است که این خودشیفتگان را کشته است.
این اسطوره‌ها‌ چه نیازی به ملت دارند؟ این تاریخ و ملت است که محتاج این اسطوره‌ها‌ هستند.
عجیب است که چمران هیچ‌وقت دفاع از سرزمین ایران را دلیل آمدن و ماندن خود ندانست، هرچند دفاع از سرزمین اثر کار او بود.
چمران مجاهد راه حقیقت بود نه چریك.
چرا فراری هستند از گفتن حقیقت؟

«مايكل بلومبرگ»، شهردار نيويورك، گفت: «پولي كه آمريكا صرف خريد نفت مي‌كند، صرف تامين بودجه مورد نياز فعاليت‌هاي تروريستي مي‌شود.»

به گزارش فارس به نقل از خبرگزاري «يونايتدپرس»، وي اظهار داشت: «كشورهاي اصلي صادركننده نفت از آمريكا بهره‌كشي مي‌كنند.»
بلومبرگ گفت: «شكي نيست كه اين پولها صرف تامين بودجه القاعده مي شود.»

«وين وايت» يكي از مقامات ارشد سابق وزارت خارجه آمريكا در واكنش به اظهارات اين شهردار گفت: «ما هم دلارهاي نفتي خوب داريم و هم دلارهاي نفتي بد داريم كه دلارهاي نفتي خوب خيلي بيشتر از دلارهاي نفتي بد هستند.»

وي اظهار داشت: «بايد به ياد داشت كه كشورهاي كانادا، مكزيك، عربستان سعودي و ونزوئلا به ترتيب بزرگترين صادركنندگان نفت به آمريكا هستند.»

بنا بر اعلام اداره اطلاعات انرژي آمريكا، اين كشور فقط 17 درصد از نفت مورد نياز خود را از خاورميانه وارد مي‌كند و كمتر از يك درصد از نفت مورد نياز خود را از سوريه وارد مي كند و هيچ نفتي از ايران وارد نمي‌كند.

يك دادگاه نظامي ارتش آمريكا در بغداد جلسات محاكمه تعدادي از سربازان اين كشور را كه در هتك حرمت يك دختر جوان و كشتار خانواده‌ او دخيل بودند، آغاز كرد.

به گزارش فارس به نقل از خبرگزاري «رويترز»‌، يك دادگاه نظامي ارتش آمريكا امروز در بغداد تشكيل جلسه داد تا درباره اقدام چهار سرباز آمريكايي در تجاوز به يك دختر 14 ساله عراقي و كشتار او و خانواده‌اش در ماه مارس گذشته،‌ تصميم‌گيري كند.

اين پرونده كه به پرونده محموديه معروف شد،‌ پنجمين پرونده حاوي جنايات جدي است كه ارتش آمريكا در عراق در آن دخيل است و به خشم مردم عراق شده و باعث شد نوري المالكي، نخست وزير عراق خواستار بازنگري در قانون مصونيت نيروهاي خارجي در برابر محاكمه در دادگاه‌هاي عراقي شود.

در اين پرونده چهار سرباز آمريكايي به نام‌هاي جس اسپيلمن، جيمز باركر، پل كورتز و بريان هوارد به اتهام تجاوز و قتل عمد محاكمه مي‌شوند.

اين افراد اگر در اين دادگاه نظامي بر اساس قوانين مربوطه محاكمه شده و گناهكار شناخته شوند، ممكن است به مجازات مرگ محكوم شوند.

از سال 1987 بود كه تغييرات آغاز شد. ممالك اروپايي شرقي آزادسازي فضاي سياسي را درپيش گرفته و با سقوط دولت هاي تحت الحمايه شوروي در اروپاي شرقي، ديوار برلين به عنوان سمبل جنگ سرد و رويارويي دو ابرقدرت فرو ريخت. در اين اثنا گورباچف در اقدامي نفس گير، خروج ارتش سرخ از افغانستان را اعلام نمود و تا 2 سال پس از آن اغلب كشورهاي عضو بلوك شرق از كنترل مستقيم مسكو خارج شدند. نسيم دموكراسي غربي ابتدا از شرق اروپا وزيدن گرفت و سپس به جنوب شرقي آسيا، آفريقا و آمريكاي لاتين رسيد.
كودتاي سه روزه «گنادي بانايف» در اوت 1991 آغازي بود بر پايان اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي و در كمتر از 6 ماه بعد از آن ميراث «لنين» و «استالين» فروپاشيد و از دل آن، 15 جمهوري مستقل خارج شد.
برخلاف وعده شفاهي رهبران جهان غرب مبني بر انحلال ناتو در قبال انحلال پيمان ورشو، ناتو پس از پايان جنگ سرد نيز به حيات خود ادامه داد. ابتدا تصور مي شد كه ناتو در همان مرزهاي اروپاي غربي محدود خواهد شد اما با گذشت چند سال از فروپاشي شوروي، حضور نظاميان ناتو در قالب طرح مشاركت براي صلح به شرق اروپا كشيده شد و سپس در پايان دهه 1990 و در آستانه ورود به هزاره سوم، عضويت كشورهاي عضو پيمان ورشو در پيمان ناتو در دستور كار غرب قرار گرفت و البته اين آغاز ماجرا بود. سه جمهوري بالتيك خواستار عضويت در ناتو شدند و عاقبت به رغم اعتراضات شديد مسكو بخشي از خاك اتحاد جماهير شوروي سابق در اختيار پيماني قرار گرفت كه روزگاري دشمن قسم خورده روسيه قلمداد مي شد.
طي اين سالها به رغم از ميان رفتن فلسفه وجودي ناتو، كشورهاي غربي تلاش نموده تا آن را به عنوان كارآمدترين ابزار جهت پيروزي سياسي- نظامي خود بر جهان حفظ كرده و از آنجا كه اروپا در استراتژي جهاني آمريكا داراي نقشي محوري است و ناتو ابزار اصلي اعمال سياست هاي آمريكا در اروپا محسوب مي شود لذا مقامات آمريكايي در اين رابطه انگيزه هاي مضاعفي داشته اند. واقعيت اين است كه كشورهاي اروپاي شرقي و مركزي در پي انحلال پيمان ورشو و بروز نوعي خلاء امنيتي در منطقه، احساس ناامني و بي ثباتي وافري را تجربه كرده و اين درحالي است كه غيرقابل پيش بيني بودن آينده روسيه نيز مزيد بر علت شده و با تشديد اين حس دامن زده است. در چنين شرايطي قدرت هاي غربي مصمم برآنند تا از طريق گسترش ناتو، كشورهايي را ممكن است در آينده به عضويت مجدد بلوك روسيه درآيند بيش از پيش از مدار مسكو كرملين دور و لذا ادغام آنها را در بلوك خود گارانتي و تضمين كنند. از جمله اين مناطق، منطقه حساس و استراتژيك قفقاز است كه گسترش و استقرار ناتو در آن علاوه بر ضمانت دوري آن از مدار مسكو، متأسفانه مي تواند موقعيت مناسبي را براي فشار بر جمهوري اسلامي ايران و حتي تنگ تر كردن حلقه محاصره اي كه به خصوص از زمان اشغال دو كشور افغانستان و عراق به دست آمريكا و متحدانش به وجود آمده ايجاد كند. اما از طرفي ديگر روسيه و ايران نيز فعالانه در تعقيب منافع خودشان در منطقه بوده و هستند.
از نظر نظامي، روسيه با فاصله زيادي همچنان قدرت مسلط در منطقه باقي مي ماند. هيچيك از دولت هاي به جا مانده از شوروي سابق نمي توانند از لحاظ حجم و قابليت نيروها حتي به ارتش روسيه نزديك شوند. تمام ارتش هاي كشورهاي شوروي سابق كماكان از تسليحات طراحي شده روسيه استفاده نموده و به همين علت به قطعات يدكي ساخت روسيه و همچنين به كمك هاي خدماتي آن شديدا نيازمندند. روسيه به عنوان يك ميانجي ميان نيروهاي نظامي چند مليتي و همچنين ميان گروه بندي هاي منطقه اي، از قبيل كشورهاي مشترك المنافع بدون انسجام گرجستان، ازبكستان، اوكراين، جمهوري آذربايجان و مولداوي كه كشورهاي «گوام» خوانده مي شوند، باقي مي ماند.

اساسا تمام نيروهاي نظامي در زمينه آموزش پيشرفته در مفاهيم عملياتي و موضوعات تكنيكي به نهادهاي نظامي روسيه وابسته اند. حتي گرجستان كه فعالانه به دنبال ياري نگرفتن از روسيه در آموزش افراد بوده نيز در سال 1999 تعداد 250 نفر از 400 كارآموز افسري خود را به آكادمي هاي خدماتي روسيه فرستاد(3). تقريبا در تمام كشورهاي قفقاز و آسياي مركزي، پايگاه هاي نظامي روسيه همچنان به قوت خود باقي مانده اند.
اما با تحريك احساسات قوي ضدروسي در جمهوري هاي آذربايجان و گرجستان، هر دو كشور به روسيه در بهترين حالتش با بي تفاوتي و به شكلي بدخواهانه نگريسته و همكاري نزديك با كشورهاي عضو ناتو را به عنوان عامل توازن، لازم و مطلوب قلمداد مي نمايند. تضادهاي ايدئولوژيك جمهوري آذربايجان سكولار با ايران اسلامي از يك سو و اختلافات بر سر تعيين رژيم حقوقي درياي خزر و حد و حدود مرزهاي دريايي دو كشور به مداخله در امور داخلي يكديگر، بهانه اي شده تا جمهوري آذربايجان علاوه بر دور شدن از مدار مسكو، به منظور فشار به جمهوري اسلامي ايران ضمن تلاش براي الحاق به ناتو، از نيروهاي ايالات متحده نيز بخواهد با حضور در خاك خود و ايجاد پايگاه نظامي در آن براي نيل به مقاصد خود، ياري مؤثر رسانند.
وجود پايگاه هوايي «آبشورون» كه محل پرواز و فرود هواپيماهاي آمريكايي «گالكس» است پيامي دو جانبه براي مسكو و تهران دارد و لذا موجب واكنش متفاوت هر دو كشور شده است. ايالات متحده با حضور نظامي خود در قفقاز و آسياي مركزي مي كوشد حلقه محاصره خود به دور ايران را هرچه بيشتر تنگ كند تا بتواند منافعي را كه از اين طريق جستجو مي كند به چنگ آورد و آن دور كردن ايران از سياست هاي مغاير با منافع آمريكا در مناطق خاورميانه، آسياي مركزي و قفقاز است. بروز انقلاب هاي رنگين در گرجستان و اوكراين آخرين پرده از سناريوي قدرت غرب در مقابل روسيه بود. اوكراين به عنوان دومين عضو بزرگ جامعه مستقل مشترك المنافع با دخالت مستقيم و آشكاراي نهادهاي مالي و مؤسسات تحقيقاتي اروپايي و آمريكايي از مدار مسكو خارج شد. اكنون نه تنها يك غربگراي دوآتيشه در «كيف» حكومت مي كند بلكه دولت اوكراين خواستار خروج فوري روسيه از بندر «سواستوپل» در شبه جزيره «كريمه» شده و در صورت اصرار «يوشچنكو»، مسكو عمده ترين پايگاه دريايي خود در درياي سياه را از دست خواهد داد و در اين منطقه در جايگاهي قرار مي گيرد كه روسيه پيش از جنگ كريمه در نيمه دوم قرن نوزدهم قرار داشت.
چنين درخواست مشابهي از سوي «ساكاشويلي» در گرجستان نيز مطرح شده است. تخليه پايگاه هاي نظامي روسيه در گرجستان توازن استراتژيك در قفقاز را به خطر انداخته و تأثيرات نامطلوبي بر اقتدار روسيه در منطقه ماوراي قفقاز بر جاي خواهد گذاشت.
«تعامل ناتو با غرب، همگرايي ها
و واگرايي ها در آسياي مركزي»
در نيمه نخست قرن نوزدهم، منطقه قفقاز يكي از عمده عوامل تنش در مناسبات روسيه با كشورهاي اروپايي بود. انگليس تلاش مي كرد اين منطقه را به حائلي براي جلوگيري از پيشروي روسيه به سمت ايران، تركيه و هند تبديل كند و در اين ميان، دولت فرانسه براي تحقق اهداف امپرياليستي خود در خاورميانه همواره تلاش مي نمود از كارت برنده قفقاز در زورآزمايي و مچ اندازي سياسي- نظامي انگليس و روسيه به نفع خود بهره برداري كند. محافل سياسي در سن پطرزبورگ (پايتخت پيشين روسيه) و تفليس با سوءظن فعاليت ها و اقدامات قدرت هاي غربي در منطقه قفقاز را زير نظر داشته و بر اين باور بودند كه اين منطقه مي تواند سرنوشتي ابهام آميز و نامعلوم داشته باشد. كشمكش بين المللي بر سر منطقه قفقاز تا دهه 1860 ادامه يافت، چنانكه در سال 1837 مسائل مربوط به اين ناحيه سبب شد تا انگليس و روسيه در آستانه جنگي تمام عيار با يكديگر قرار گيرند.
سرانجام اختلافات و اهداف متضاد روسيه و انگليس بر سر قفقاز، زمينه را براي بروز جنگ كريمه فراهم ساخت، جنگي كه پيامدها و ابعاد آن را مي توان با جنگ هاي جهاني بعدي مقايسه نمود. جنگ كريمه، بنيان نظم حاكمه بر اروپا در دوران پس از ناپلئون را كاملا دگرگون ساخت و به صلح طولاني در قاره اروپا پايان داد.
در ابتداي دهه 90 و در سال 1991 بار ديگر توجه اروپا به تحولات و رويدادهاي منطقه قفقاز جلب شد. وضعيت پيش آمده در آن زمان در منطقه، در نوع خود بي سابقه بود چرا كه كشورهاي منطقه قفقاز فرصت بي نظيري براي تعيين سرنوشت خود و پيوستن به جامعه بين المللي به عنوان واحدهاي كاملا مستقل بدست آوردند.
از ديگر ويژگي هاي ممتاز اين فرصت استثنايي همانا اتفاق نظر بين كشورهاي اروپايي در مورد مسائل قفقاز و رشد سريع گسترش دامنه اروپا به سمت شرق بود. تا همين اواخر اتحاديه اروپايي بيشتر كشورهايي را به عضويت خود مي پذيرفت كه از لحاظ فرهنگي، تاريخي و جغرافيايي به اين قاره تعلق داشتند. اين در حالي است كه منطقه قفقاز در تاريخ هرگز بخشي از تمدن غرب نبوده و پيوستن آن به اتحاديه اروپايي كه امروزه برخي از زمامداران اين منطقه مطرح مي كنند حتي در صورت عضويت نيم بند نيز دردسرآفرين و مشكل ساز خواهد بود. البته مشكل اصلي در اين رابطه به غير از تفاوت ماهوي ملل اين منطقه با ملل اروپايي، توان و آمادگي اروپايي ها براي گشودن گره هاي كور موجود در اين منطقه همچون مناقشه «قره باغ»، «اوستياي جنوبي» و «آبخازيا» است.

وقتي فروپاشي شوروي سابق و سپس تضعيف روسيه در دستور كار غرب واقع شد، غربي ها به اهرم «حق تعيين سرنوشت ملي» در ميان مردم منطقه قفقاز متوسل شده و حتي از كشورهاي نابسامان منطقه نيز به عنوان ابزار جهت تحقق اينگونه اهداف استفاده كردند. غربي ها در اين راه هيچ توجهي به عوامل ناسازگار همچون پائين بودن سطح فرهنگ سياسي و دموكراسي رهبران اين كشورها يا مسائل و مشكلات مربوط به اقليت هاي قومي در كشورهاي حوزه قفقاز، نقض حقوق بشر و ناتواني اقتصاد آنها براي سازگاري و انطباق با اقتصاد بازار ندارند. غربي ها معتقدند كه اصول حاكميت دولت و يكپارچگي ارضي از تقدس خاصي برخوردارند و از سركوب اقليت ها كه به بهانه مبارزه با جدايي خواهي، تروريسم، قتل وغارت صورت مي گيرد حمايت نموده غافل از اينكه دولت هايي كه در اين منطقه از جهان زمام امور را در دست دارند از رهبران جنبش هاي قومي و جدايي طلب به مراتب فاسدترند اما دولت هاي غربي براي تحقق اهداف راهبردي و ژئوپلتيك خود از چنين حكومت هايي حمايت مي كنند. امروزه اوضاع به گونه اي است كه هر سياست و اقدام كرملين در مورد چچن با انتقاد غرب روبه رو شده و هرچه دستاوردهاي مسكو در قبال چچن، چشمگيرتر مي شود، غرب و به ويژه كاخ سفيد آنها را ناچيزتر و بي اهميت تر مي انگارد.
البته برخي كارشناسان سياسي و نظامي در غرب، تلاش كشورهاي غربي را براي بيرون راندن روسيه از منطقه اي كه به طور سنتي حوزه نفوذ آن بوده، بي مورد و حتي خطرناك مي پندارند(4). به عقيده اين تحليلگران از آنجا كه اروپا نخواهد توانست جاي روسيه را در قفقاز بگيرد لذا بهتر است برخي مسائل را به همان شكلي كه در تاريخ پديد آمده اند به حال خود رها كند. روسيه همواره مي تواند با مقامات جمهوري هاي شوروي سابق كنار بيايد، در حالي كه غربي ها حتي قادر به گفت وگو با بعضي از آنها نيستند. نكته ديگر جلوگيري از ايجاد خلأ قدرت در مناطقي است كه پيش از اين تحت حاكميت شوروي سابق قرار داشته اند چون ايدئولوژي هاي افراطي و ستيزه جو بلافاصله در اين مناطق حاكم خواهند شد. روسيه از تجربه طولاني و تاريخي فراواني در تماس هاي سياسي با جنوب قفقاز و آسياي ميانه برخوردار است و در اين مناطق نقش موفقي در زمينه پاسداري از صلح ايفا كرده است. سياستمداران در اين مناطق به شيوه زمامداري و برخورد با مسائل به سبك روسي عادت دارند، هر چند سبك و سياق روسي در عرصه زمامداري و برخورد با مسائل چندان ظريف و باشكوه نيست اما از چنان صراحتي برخوردار است كه مي تواند در مقايسه با شيوه هاي غربي چاره سازتر باشد.
حتي برخي كارشناسان غربي به زمامداران اروپايي و آمريكايي يادآور شده كه قفقاز ماهيتي بس پيچيده داشته و آتش جنگ مي تواند به راحتي در آن شعله ور شود. بايد توجه داشت كه سازمان هاي تروريستي مستقر در خاورميانه اوضاع شمال قفقاز را به دقت زير نظر داشته و چنانچه روسيه سياستي قاطع و هماهنگ در قبال اين منطقه اتخاذ نكند، دامنه فعاليت هاي تروريستي نه تنها به شمال قفقاز كه به ديگر مناطق نيز گسترش خواهد يافت. اصولا اتحاديه اروپايي نمي تواند براي حل مشكلات و اختلافات در قفقاز و آسياي ميانه شريكي بهتر و طبيعي تر از روسيه بيابد.
همانطور كه تجربه بارها ثابت كرده اگر روسيه و اروپا نتوانند و يانخواهند دست به دست يكديگر داده و مسائل و مشكلات را حل كنند، تاريخ بار ديگر آنها را تنبيه خواهد نمود و در انزوا با زوال و افول روبه رو خواهند شد. البته اگر ايالات متحده آمريكا اجازه دهد كه روسيه سرپا و استوار باقي بماند.
«اهرم فشار غرب براي فروپاشي روسيه»
جايگاه واقعي اوكراين براي روسيه را از جمله معروف «كاترين كبير» بايد استنباط نمود كه گفت: «اوكراين، گوهر تاج امپراطوري روسيه است».
جدي بودن اظهارنظر فوق تا حدي است كه كارشناسان روسيه معتقدند با اعلام استقلال اوكراين از اتحاد جماهير شوروي سابق، فروپاشي اين قدرت برتر جهاني عملي و امكان پذير گشت.
اگر بپذيريم كه سوداي اصلي ذهن ولاديمير پوتين همانند اكثر مردم روسيه احياي اعتبار و جايگاه روسيه به عنوان يك قدرت جهاني است پس بي ترديد مي توان نتيجه گرفت كه وي بهتر از هر كسي مي داند كه بدون اوكراين، احياي قدرت جهاني روسيه خواب و خيالي بيش نخواهد بود. ضمن آنكه تبديل اوكراين به متحد رقيب روسيه به همان ميزان، زهري مهلك براي بقاي فدراسيون روسيه بشمار مي رود.
«اهميت كشورهاي ژئوپلتيك با موقعيت مهم و حساس مانند اوكراين، ايران، تركيه، كره جنوبي و... در قدرت و يا اهداف آنان نيست بلكه در موقعيت جغرافيايي و ميزان تأثيرگذاري آنان در رفتار بازيگران ژئواستراتژيك نهفته است... اگر روسيه دوباره بر اوكراين مسلط شود، كشوري با مساحت فرانسه و داراي منابع و ذخاير مهم و قابليت دسترسي به درياي سياه، آنگاه به طور خودكار بار ديگر امكانات تبديل شدن به يك امپراتوري قدرتمند را پيدا خواهد كرد»(5).
از نظر استراتژيست هاي آمريكايي، كشور اوكراين براي آمريكا نه تنها آوردگاه اصلي براي جلوگيري از احياي امپراتوري روسيه است، بلكه عاملي براي تضعيف روسيه خواهدبود.
برژينسكي تأكيد مي كند كه وجود اوكراين مستقل به تغييرات در روسيه كمك كرده و آمريكا بايد از استقلال اوكراين حمايت كامل نمايد. توصيه به «اوكراين مستقل» تفسيرش اين است كه اوكراين بايد به «هم پيمان غرب» تبديل شود و «تغييرات در روسيه» به معني «تجزيه روسيه» تفسير مي گردد. در جريان مناقشه انتخابات در اوكراين ميان «ويكتور يوشچنكو»، كانديداي مورد حمايت آمريكا و اروپا و «يانوكوويچ» كانديداي مورد حمايت روسيه، رسانه هاي آمريكايي همانند دوران جنگ سرد به جنگ رواني عليه روسيه و ارائه تصوير منفي بر عليه شخص پوتين اقدام كرده اند. اين رسانه ها تا جايي پيش رفتند كه نوشتند: «پوتين اسب سواري است كه بدون كله مي تازد و حمله مي كند و گردن كلفتي اخير او همان روشي است كه موسوليني و فرانكو در پيش گرفته بودند»(6).
به هر حال و باتوجه به روند تحولات اخير به نظر مي رسد كه اوكراين، پتانسيل تبديل شدن به صحنه نبرد ميان روسيه و ايالات متحده آمريكا به صورت شكل جديدي از جنگ سرد را دارد. وضعيت نهايي و بلندمدت ژئوپلتيك اوراسيا به واكنش و حضور واشنگتن در منطقه، توافق روسيه و آمريكا درباره قوانين عبور و مرور و حمل و نقل در اوراسيا و... البته همه اين موارد به آينده اوضاع سياسي اوكراين گره خورده است(7).
«اراده آمريكا مبني
بر ايجاد جهان تك قطبي»
ايالات متحده آمريكا از دوران «رونالدريگان»، سياستي يكپارچه و سازگار را در پيش گرفته و در زمان بوش پدر، بيل كلينتون و هم اينك بوش پسر دنبال مي شود. آمريكا تحت هر شرايطي تلاش مي كند جلوي ظهور مجدد روسيه به عنوان رقيبي منطقه اي و جهاني را بگيرد. اين سياست تثبيت شده اي است كه حزب و جناح نمي شناسد و هر دو حزب دموكرات و جمهوريخواه در آن متفق القول و ثابت قدمند، چون در اين 15 ساله اخير اين سياست به طور نهادينه دنبال شده كه نفوذ آمريكا در منطقه اي كه روس ها از آن به عنوان «خارج نزديك» ياد مي كنند افزايش يابد و در عين حال به طور همزمان تلاش مي كنند روند اختلال اقتصادي روسيه به شكلي طبيعي ادامه پيدا كرده و لذا به ضعف روس ها دامن مي زنند تا خود بتوانند از خلاء به وجود آمده بهره بگيرند. اين وضعيت و ادامه آن روسيه را نااميد و مستأصل نموده و اصولا به همين خاطر است كه پوتين از فروپاشي شوروي سابق تحت عنوان بزرگترين فاجعه ژئوپلتيك قرن نام برده است. وقتي دولتمردان آمريكايي مي گويند با سقوط «هيتلر» ظلم و جور پايان نيافته در واقع اشاره شان به اشغال حوزه بالتيك توسط روس هاست كه آن را با اشغال نازي ها همسنگ مي دانند.
همه اين لفاظي ها نيز در جهت آن است كه روسيه حالت تدافعي و انفعالي به خود گيرد، درست همانطوركه به لحاظ ژئوپلتيك نيز همين حس را گرفته است.
¤¤¤
«امنيت و ثبات منطقه در آينده، نتيجه گيري و راهكارها»
اگر روسيه بخواهد به بهبود همه جانبه اوضاع خود بينديشد، نه تنها اكنون وقت آن فرارسيده بلكه قدري دير هم شده است. براي روس ها ديگر چيز زيادي باقي نمانده است كه بخواهند از كف دهند. بايد به خاطر داشت كه بازيافت قدرت نظامي به زمان زيادي نياز دارد. قدرت نظامي آلمان در سال 1932 از هم پاشيد اما ظرف 5 سال قدرتمندترين وضعيت خود را در طول تاريخ خود كسب كرد. ممكن است كه روسيه ديگر هرگز به يك ابرقدرت تبديل نشود اما دستيابي به قدرتي بزرگ، خارج از قابليت ها و توانايي هاي اين كشور نيست. ما شاهد بوده ايم كه در گذشته روسيه به اين مهم دست يافته بود پس باز هم مي تواند. روسيه فقط نياز مبرمي به زمان دارد اما آمريكا متأسفانه تمايلي ندارد كه به روس ها زمان بدهد. واشنگتن قصد دارد حقيقت تلخي را به روسيه نشان دهد كه چندان بر وفق مراد روس ها نيست و آنان هم كاري از دستشان برنمي آيد و نمي توانند نتيجه را عوض كنند.
روسيه هنوز مي تواند از برگ «بيلوروس» در مقابل گسترش ناتو و اتحاديه اروپا به ماوراي شرق اروپا بهره ببرد. در خاورميانه نيز سهم خواهي روسيه از دوران پس از صدام همچنان ادامه دارد. طرح خاورميانه بزرگ نيز به سرنوشت سوريه، از متحدين نزديك روسيه در منطقه گره خورده است. سفر پوتين به اسرائيل به عنوان نخستين رهبر روسيه (و اتحاد جماهير شوروي سابق) بيانگر ايفاي نقش بازيگر مؤثر از جانب مسكو در تحولات خاورميانه و البته بحران ديرينه فلسطين مظلوم است.
هنوز نمي توان با قاطعيت گفت كه روسيه تمام شده است و روس ها نمي توانند نتيجه را عوض كنند. پنجره اي باز شده اما ممكن است به زودي بسته شود. اگر روسيه بخواهد حتماً مي تواند به نحوي چشمگير توان نظامي خود را بازيابد. آيا روسيه مي خواهد از خواب زمستاني خود بيدار شود و از اين آخرين فرصت خود استفاده كند؟! يا آن كه خسته تر از آنست كه اهميت دهد!!!
«پانوشت ها و منابع»:
(1)- يوري آندروپف در دهه هاي 1960 و 1970 رياست كا.گ.ب را برعهده داشت.
(2)- آوريل 2005- منبع: استراتفور.
(3)- منبع: http: // www isnethzch/php نوامبر سال 2004
معمولا مركز مطالعات امنيتي در زوريخ سوئيس اين بخش از سايت خود را به تحليل مسائل مربوط به ناتو اختصاص مي دهد.
(4)- منبع: Russia in Global Affairs
(5)- كتاب «صفحه بزرگ شطرنج»- تفوق آمريكا و ضرورت هاي ژئواستراتژيك آن- نوشته «زبيگنيو برژينسكي» فرمانده اسبق ناتو- منتشر شده در سال 1997
(6)- مقاله چاپ شده در روزنامه نيويورك تايمز- نوشته نيكلاس كريستف- در شماره چهارشنبه 25 آذرماه 1383 (پانزدهم دسامبر 2004).
(7)- منبع: http: //wwwniurrgovua دسامبر سال 2004
سايت مؤسسه ملي روابط روسيه و اوكراين كه در برگيرنده اطلاعات مفصلي درباره روابط اين دو همسايه است.